تشنه منم زدست تو چکه نکرده قطره ای

وضو گرفته ای ولی نماز توست گتره ای

سهم من از زکات  تو خون دل است ای ولی

سال به سال روزه ام تا برسد که فطره ای

خشک وخراب آسمان مثل کویر بی کسی

ابر نبود  ورعد نه  می طلبی تو مِطره ای

آنچه به سر نهاده ای رو سری زنانه است

ریش به آن فزوده ای تا نشوی تو ستره ای

چوب حراج می زنی دین من ودیان خود

همچو زنان نا خلف در پی چیز چتره ای

سر به بالای سپاه است وکسی هستی نیست

همه مستند وولی حد زن نا مستی نیست

ریش ها بر فک خورشید نجنبد عجبا

که در این شهر مگر والی ناپستی نیست

دستم از تهمت فریاد وفقاهت دوراست

تا به دستم طبقی تیزی خوش دستی نیست

چه کنم جامه تقوا به تنم کوتاه است

شورت وپیراهن وشلوار به پا بستی نیست

پست ها از همه سو جانب پستند روان

حیف از آن پست که بر مسند آن پستی نیست