یه صبح

یه تکه نور

واگر مجالی باشد بوی خیار

تا با تو

به تولد ناهید زل بزنم

کوچه را آب بزن

جارو کن غبارهای فراموشی را

کسی می آید

اگر چه دستانش خالی است

مسیر نگاهش سبز سبز

یادم باشد

امروز به پابوس مادرم بروم

دستانش را در لابلای موهایم بچرخاند

دلم را ببخشد

دلم را نو کند

جلایش دهد

آه فردا

مرا شرمنده مادرم نکن

نه خواب وخیال

نه سراب وسوال

ونه زوال از پی زوال

خیال شیرین تو را از من نمی گیرند.

 همین حوالی

اثر داغ انگشت تو

بر پیشانی سرنوشت من

شکوفه داده است.

نگاه کن چگونه سایه خیالت را می بوسم

به پاسداشت شعله نامت

که ترانه شبم را روشن کرد.