تشنه منم زدست تو چکه نکرده قطره ای

وضو گرفته ای ولی نماز توست گتره ای

سهم من از زکات  تو خون دل است ای ولی

سال به سال روزه ام تا برسد که فطره ای

خشک وخراب آسمان مثل کویر بی کسی

ابر نبود  ورعد نه  می طلبی تو مِطره ای

آنچه به سر نهاده ای رو سری زنانه است

ریش به آن فزوده ای تا نشوی تو ستره ای

چوب حراج می زنی دین من ودیان خود

همچو زنان نا خلف در پی چیز چتره ای